lukasz

Wielki Piątek to moment, w którym świat na chwilę wstrzymuje oddech. To czas świętej ciszy, głębokiego skupienia i żałoby, która nie jest jednak rozpaczą, lecz pełnym pokory oczekiwaniem. W tym dniu ołtarze pozostają obnażone, a dzwony milkną, ustępując miejsca Liturgii Męki Pańskiej – przejmującej celebracji miłości, która nie zawahała się przed ostateczną ofiarą. Wszystko bierze swój początek w przejmującej ciszy. Gdy celebrans wchodzi do świątyni, nie wita go śpiew, lecz niemy krzyk serc wiernych. Gest prostracji – padnięcia na twarz przed ołtarzem – to obraz najwyższego uniżenia człowieka przed Tajemnicą, która wymyka się słowom. Całe zgromadzenie trwa w klęczącej modlitwie, jednocząc się w bólu i wdzięczności. Sercem tego dnia jest Adoracja Krzyża. To nie tylko rytuał, ale osobiste spotkanie z Miłością Ukrzyżowaną. Podchodząc do krucyfiksu, by go ucałować, każdy z nas wnosi przed oblicze Boga własne trudy, lęki i nadzieje, przyjmując dar odkupienia jako fundament własnego życia. Liturgię wieńczy procesja do Grobu Pańskiego. Przeniesienie Najświętszego Sakramentu z ciemnicy jest symbolicznym złożeniem ciała Chrystusa do ziemi, ale też początkiem czuwania przy nadziei, która nie umiera. Jako wspólnota wierzących, co roku wyruszamy w tę samą, a jednak zawsze nową drogę: od ciepła Wieczernika, przez trwogę Ogrodu Oliwnego, aż po surowy cień Golgoty. Towarzyszymy Mu w konaniu, doświadczając pustki Jego zstąpienia do Otchłani...

Wielka Sobota otula całą Polskę nastrojem świętej ciszy i głębokiego oczekiwania, objawiając się w jednej z najpiękniejszych tradycji, która jednoczy pokolenia. Poświęcenie pokarmów w tradycji katolickiej niesie w sobie mistyczny sens – jest nie tylko zwyczajem, ale żywym symbolem Zmartwychwstania i Zbawienia, które dokonało się poprzez bezgraniczną ofiarę Jezusa na krzyżu. Od samego świtu progi świątyń przekraczają wierni, niosąc w dłoniach koszyczki, które są małym ołtarzem nadziei wypełnionym darami ziemi. W tym szczególnym czasie pragnę zaprosić do kontemplacji chwil utrwalonych w klasztorze Sióstr Urszulanek, gdzie ks. Zygmunt Majdziński, sprawujący duchową opiekę nad wspólnotą, pobłogosławił to, co znajdzie się na wielkanocnych stołach. To sacrum przeplata się z czystą radością życia, co widać szczególnie w spotkaniu s. Elżbiety Kuriatto z dziećmi z jej scholi. Siostra Elżbieta, obdarzona niezwykłym darem serca, z matczyną czułością prowadzi te młode dusze ku Bogu, ucząc je, jak swoim śpiewem uwielbiać Stwórcę w sieradzkiej bazylice. Słodkie upominki, które otrzymały dzieci, stały się jedynie skromnym znakiem obfitości łask, jakimi obdarza nas Zmartwychwstały...

„A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu” (J 20,1). Nawiązując do tej biblijnej sceny, w wielu kościołach o świcie odprawiane są procesje rezurekcyjne. Gdy świat spowija jeszcze poranny mrok, my – wzorem Marii Magdaleny – zmierzamy do Grobu Pańskiego. Tam, zamiast ciszy śmierci, odnajdujemy radosną nowinę: grób jest pusty. Chrystus prawdziwie zmartwychwstał! Zapraszam do obejrzenia fotorelacji z procesji w przepięknym, 300-letnim barokowym kościółku modrzewiowym w Dąbrowie Wielkiej, gdzie posługuje niezwykle ceniony i życzliwy proboszcz, ks. Paweł Śmigiel. Możliwość towarzyszenia tutejszym parafianom i utrwalenia na zdjęciach pamiątki Zmartwychwstania Pańskiego – najważniejszego święta w Kościele katolickim – była dla mnie ogromną radością i zaszczytem. Oprócz fotografii i nagranych życzeń i kazania ks. Pawła, udało mi się zarejestrować niezwykłą scenę „padania straży” w wykonaniu druhów z OSP. W momencie, gdy kapłan zaintonował radosne „Alleluja”, strażnicy z impetem upadli na ziemię, symbolizując przerażenie rzymskiej warty u progu grobu Chrystusa. Nieruchome sylwetki strażaków na kościelnej posadzce to jeden z najbardziej wymownych obrazów wielkanocnego poranka...