lukasz

„A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu” (J 20,1). Nawiązując do tej biblijnej sceny, w wielu kościołach o świcie odprawiane są procesje rezurekcyjne. Gdy świat spowija jeszcze poranny mrok, my – wzorem Marii Magdaleny – zmierzamy do Grobu Pańskiego. Tam, zamiast ciszy śmierci, odnajdujemy radosną nowinę: grób jest pusty. Chrystus prawdziwie zmartwychwstał! Zapraszam do obejrzenia fotorelacji z procesji w przepięknym, 300-letnim barokowym kościółku modrzewiowym w Dąbrowie Wielkiej, gdzie posługuje niezwykle ceniony i życzliwy proboszcz, ks. Paweł Śmigiel. Możliwość towarzyszenia tutejszym parafianom i utrwalenia na zdjęciach pamiątki Zmartwychwstania Pańskiego – najważniejszego święta w Kościele katolickim – była dla mnie ogromną radością i zaszczytem. Oprócz fotografii i nagranych życzeń i kazania ks. Pawła, udało mi się zarejestrować niezwykłą scenę „padania straży” w wykonaniu druhów z OSP. W momencie, gdy kapłan zaintonował radosne „Alleluja”, strażnicy z impetem upadli na ziemię, symbolizując przerażenie rzymskiej warty u progu grobu Chrystusa. Nieruchome sylwetki strażaków na kościelnej posadzce to jeden z najbardziej wymownych obrazów wielkanocnego poranka...

Wielka Sobota, ostatni dzień Triduum Paschalnego, spowiła świat głęboką, pełną pokoju ciszą. To milczenie nie było jednak brakiem życia, lecz drżeniem nadziei i pokornym oczekiwaniem na cud. Gdy świat zastygł w bezruchu przed Grobem Pańskim, my również podjęliśmy próbę wyciszenia gwaru codzienności, by odnaleźć drogę do Chrystusa złożonego w skalnym wnętrzu. Adoracja stała się dla nas bezpieczną przystanią – miejscem spotkania z Bogiem, który poprzez własne cierpienie przypomina, że śmierć jest tylko progiem, a każda, nawet najgłębsza noc, zmierza ku świtowi. Liturgii, nasyconej powagą i nadzieją, przewodniczył ks. Karol Mazurek z KUL-u, prowadząc nas – tak jak w poprzednie dni – ku sercu paschalnej tajemnicy. Naszą modlitwę ku niebu niosły głosy scholi klasztornej pod dyrekcją s. Aliny Kulik. Ich kunszt wokalny nie był jedynie ozdobą, lecz autentycznym uwielbieniem, które kruszyło mury serc. Piękna i pokorna postawa licznej służby ołtarza i asysty była żywym świadectwem wiary, przypominając, że służba Chrystusowi jest najwyższym zaszczytem. Gdy słońce zaszło, ciszę przerwała Liturgia Wigilii Paschalnej – matka wszystkich wigilii. To noc, w której światło zwycięża mrok, a życie pokonuje śmierć. Chrystus stanął pośród nas nie tylko jako Nauczyciel, ale jako Syn Boży i Odkupiciel, nadając sens każdemu ludzkiemu istnieniu. Poprzez liturgię światła, słowa i chrzcielną zostaliśmy na nowo zanurzeni w tajemnicy naszego zbawienia. Zwieńczeniem tej świętej nocy była uroczysta procesja krużgankami klasztoru. Idąc w blasku świec, ogłaszaliśmy światu tę jedyną, najważniejszą prawdę: Chrystus Zmartwychwstał! Prawdziwie Zmartwychwstał. Alleluja!