lukasz

Niedziela Palmowa, otwiera przed nami bramy Wielkiego Tygodnia. To niezwykły czas, w którym liturgia Kościoła prowadzi nas śladami Jezusa Chrystusa wjeżdżającego do Jerozolimy. Wszyscy czterej Ewangeliści przypominają nam dziś, że królestwo Pana nie jest z tego świata – objawia się ono w pokorze, która nie lęka się nadchodzącego cierpienia. Zapraszam do wspólnej wędrówki śladami liturgii Niedzieli Palmowej, uwiecznionej na 177 fotografiach w klasztorze Sióstr Urszulanek SJK w Sieradzu. Tegoroczne uroczystości, którym 29 marca 2026 roku przewodniczył ks. Zygmunt Majdziński – rektor historycznego, XIII-wiecznego kościoła pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika oraz kapelan Sióstr – były dla nas wszystkich głębokim przeżyciem. Fotografie te są zapisem chwil, w których radosne „Hosanna” splata się z cichą zadumą nad nadchodzącą Męką Pańską. Niech ten obrazowy zapis pomoże nam jeszcze głębiej wejść w przeżywanie Wielkiego Tygodnia...

Wielki Czwartek to w Kościele moment szczególny – chwila, w której czas spotyka się z wiecznością. To tu kończy się droga wielkopostnego przygotowania, a my, z drżeniem serca, przekraczamy próg Triduum Paschalnego. Wkraczamy w głąb tajemnicy męki, śmierci i chwalebnego zmartwychwstania Chrystusa, by na nowo odkryć sens naszego odkupienia. Podczas Liturgii Wieczerzy Pańskiej wracamy do Wieczernika. To tam Jezus, biorąc chleb i wino, ustanowił sakramenty Eucharystii i Kapłaństwa – dwa fundamenty naszej wiary, które karmią duszę i pozwalają Bogu trwać pośród nas. Gdy Kapłan pochyla się, by umyć stopy wiernym, dotykamy istoty chrześcijaństwa. Ten pokorny gest Chrystusa przypomina nam, że prawdziwa wielkość rodzi się w służbie. Kościół nie istnieje po to, by mu służono, lecz by – na wzór swojego Mistrza – stać się czułym pochyleniem nad drugim człowiekiem. Z wdzięcznością w sercu wracam do chwil spędzonych w klasztorze Sióstr Urszulanek w Sieradzu. Możliwość uwiecznienia tej mistycznej liturgii, celebrowanej przez ks. Karola Mazurka z Duszpasterstwa Akademickiego KUL, była dla mnie zaszczytem. Starając się zamknąć te momenty w kadrach, pragnąłem, by obraz stał się przedłużeniem modlitwy i zaproszeniem do wspólnego uwielbienia. Z pokorą prezentuje 208 fotografii, które są owocem spotkania z Tajemnicą w tym świętym miejscu. Nie patrzcie na nie tylko oczami – spójrzcie sercem. Niech te obrazy nie będą jedynie zapisem minionych chwil, ale żywą drogą modlitwy, która pozwoli dotknąć obecności Tego, który ukochał nas aż po kres, aż po krzyż...

Wielki Piątek to moment, w którym świat na chwilę wstrzymuje oddech. To czas świętej ciszy, głębokiego skupienia i żałoby, która nie jest jednak rozpaczą, lecz pełnym pokory oczekiwaniem. W tym dniu ołtarze pozostają obnażone, a dzwony milkną, ustępując miejsca Liturgii Męki Pańskiej – przejmującej celebracji miłości, która nie zawahała się przed ostateczną ofiarą. Wszystko bierze swój początek w przejmującej ciszy. Gdy celebrans wchodzi do świątyni, nie wita go śpiew, lecz niemy krzyk serc wiernych. Gest prostracji – padnięcia na twarz przed ołtarzem – to obraz najwyższego uniżenia człowieka przed Tajemnicą, która wymyka się słowom. Całe zgromadzenie trwa w klęczącej modlitwie, jednocząc się w bólu i wdzięczności. Sercem tego dnia jest Adoracja Krzyża. To nie tylko rytuał, ale osobiste spotkanie z Miłością Ukrzyżowaną. Podchodząc do krucyfiksu, by go ucałować, każdy z nas wnosi przed oblicze Boga własne trudy, lęki i nadzieje, przyjmując dar odkupienia jako fundament własnego życia. Liturgię wieńczy procesja do Grobu Pańskiego. Przeniesienie Najświętszego Sakramentu z ciemnicy jest symbolicznym złożeniem ciała Chrystusa do ziemi, ale też początkiem czuwania przy nadziei, która nie umiera. Jako wspólnota wierzących, co roku wyruszamy w tę samą, a jednak zawsze nową drogę: od ciepła Wieczernika, przez trwogę Ogrodu Oliwnego, aż po surowy cień Golgoty. Towarzyszymy Mu w konaniu, doświadczając pustki Jego zstąpienia do Otchłani...