Bez kategorii

Wielki Czwartek to w Kościele moment szczególny – chwila, w której czas spotyka się z wiecznością. To tu kończy się droga wielkopostnego przygotowania, a my, z drżeniem serca, przekraczamy próg Triduum Paschalnego. Wkraczamy w głąb tajemnicy męki, śmierci i chwalebnego zmartwychwstania Chrystusa, by na nowo odkryć sens naszego odkupienia. Podczas Liturgii Wieczerzy Pańskiej wracamy do Wieczernika. To tam Jezus, biorąc chleb i wino, ustanowił sakramenty Eucharystii i Kapłaństwa – dwa fundamenty naszej wiary, które karmią duszę i pozwalają Bogu trwać pośród nas. Gdy Kapłan pochyla się, by umyć stopy wiernym, dotykamy istoty chrześcijaństwa. Ten pokorny gest Chrystusa przypomina nam, że prawdziwa wielkość rodzi się w służbie. Kościół nie istnieje po to, by mu służono, lecz by – na wzór swojego Mistrza – stać się czułym pochyleniem nad drugim człowiekiem. Z wdzięcznością w sercu wracam do chwil spędzonych w klasztorze Sióstr Urszulanek w Sieradzu. Możliwość uwiecznienia tej mistycznej liturgii, celebrowanej przez ks. Karola Mazurka z Duszpasterstwa Akademickiego KUL, była dla mnie zaszczytem. Starając się zamknąć te momenty w kadrach, pragnąłem, by obraz stał się przedłużeniem modlitwy i zaproszeniem do wspólnego uwielbienia. Z pokorą prezentuje 208 fotografii, które są owocem spotkania z Tajemnicą w tym świętym miejscu. Nie patrzcie na nie tylko oczami – spójrzcie sercem. Niech te obrazy nie będą jedynie zapisem minionych chwil, ale żywą drogą modlitwy, która pozwoli dotknąć obecności Tego, który ukochał nas aż po kres, aż po krzyż...

Wielki Piątek to moment, w którym świat na chwilę wstrzymuje oddech. To czas świętej ciszy, głębokiego skupienia i żałoby, która nie jest jednak rozpaczą, lecz pełnym pokory oczekiwaniem. W tym dniu ołtarze pozostają obnażone, a dzwony milkną, ustępując miejsca Liturgii Męki Pańskiej – przejmującej celebracji miłości, która nie zawahała się przed ostateczną ofiarą. Wszystko bierze swój początek w przejmującej ciszy. Gdy celebrans wchodzi do świątyni, nie wita go śpiew, lecz niemy krzyk serc wiernych. Gest prostracji – padnięcia na twarz przed ołtarzem – to obraz najwyższego uniżenia człowieka przed Tajemnicą, która wymyka się słowom. Całe zgromadzenie trwa w klęczącej modlitwie, jednocząc się w bólu i wdzięczności. Sercem tego dnia jest Adoracja Krzyża. To nie tylko rytuał, ale osobiste spotkanie z Miłością Ukrzyżowaną. Podchodząc do krucyfiksu, by go ucałować, każdy z nas wnosi przed oblicze Boga własne trudy, lęki i nadzieje, przyjmując dar odkupienia jako fundament własnego życia. Liturgię wieńczy procesja do Grobu Pańskiego. Przeniesienie Najświętszego Sakramentu z ciemnicy jest symbolicznym złożeniem ciała Chrystusa do ziemi, ale też początkiem czuwania przy nadziei, która nie umiera. Jako wspólnota wierzących, co roku wyruszamy w tę samą, a jednak zawsze nową drogę: od ciepła Wieczernika, przez trwogę Ogrodu Oliwnego, aż po surowy cień Golgoty. Towarzyszymy Mu w konaniu, doświadczając pustki Jego zstąpienia do Otchłani...

Wielka Sobota otula całą Polskę nastrojem świętej ciszy i głębokiego oczekiwania, objawiając się w jednej z najpiękniejszych tradycji, która jednoczy pokolenia. Poświęcenie pokarmów w tradycji katolickiej niesie w sobie mistyczny sens – jest nie tylko zwyczajem, ale żywym symbolem Zmartwychwstania i Zbawienia, które dokonało się poprzez bezgraniczną ofiarę Jezusa na krzyżu. Od samego świtu progi świątyń przekraczają wierni, niosąc w dłoniach koszyczki, które są małym ołtarzem nadziei wypełnionym darami ziemi. W tym szczególnym czasie pragnę zaprosić do kontemplacji chwil utrwalonych w klasztorze Sióstr Urszulanek, gdzie ks. Zygmunt Majdziński, sprawujący duchową opiekę nad wspólnotą, pobłogosławił to, co znajdzie się na wielkanocnych stołach. To sacrum przeplata się z czystą radością życia, co widać szczególnie w spotkaniu s. Elżbiety Kuriatto z dziećmi z jej scholi. Siostra Elżbieta, obdarzona niezwykłym darem serca, z matczyną czułością prowadzi te młode dusze ku Bogu, ucząc je, jak swoim śpiewem uwielbiać Stwórcę w sieradzkiej bazylice. Słodkie upominki, które otrzymały dzieci, stały się jedynie skromnym znakiem obfitości łask, jakimi obdarza nas Zmartwychwstały...