lukasz@sieradz-praga.pl
tel. 696-458-972

Muzeum Okręgowe

Muzeum 1978Muzeum Okręgowe w Sieradzu powstało w 1937 r. W tym samym roku 23 listopada 1937 r. wybrano zarząd i zatwierdzono statut Muzeum. Pierwsze eksponaty zostały zgromadzone dzięki darom m.in. Kazimierza Walewskiego z Tubądzina, starosty sieradzkiego Kazimierza Łazarskiego, ks. Walerego Pogorzelskiego i innych.

Obecną (od 1947 r.) siedzibą Muzeum Okręgowego jest najstarsza murowana kamienica w Sieradzu, która powstała w końcu XVI w. lub na początku XVII w.
Zasłużoną postacią w rozwoju sieradzkiego muzeum była Zofia Neymanowa – kustosz i kierownik muzeum od 15 czerwca 1948 r. do końca 1976 r. Na budynku przy muzeum przy ul. Dominikańskiej 2 widnieje tablica pamiątkowa poświęcona Zofii Neyman. W tym czasie powiększono muzeum o dwie kamienice w Rynku i udostępniono wystawy stałe do zwiedzania, a ilość eksponatów wzrosła do ponad 40000 zabytków.

Obecnie Muzeum Okręgowe posiada wystawy stałe obrazujące dzieje Sieradzkiego z zakresu archeologii, historii, historii sztuki i etnografii. Ten ostatni dział obejmuje także Sieradzki Park Etnograficzny mieszczący się przy ul. Grodzkiej. W Tubądzinie mieści się w Muzeum Walewskich – oddział Muzeum Sieradzkiego utworzony 25 października 1984 r.
Muzeum w Sieradzu posiada również bibliotekę naukową i dział oświatowy. Organizuje i sprowadza liczne wystawy czasowe cieszące się zainteresowaniem dorosłych i młodzieży szkolnej. Muzeum oferuje i zachęca do brania udziału w konkursach oraz lekacjach muzealnych prowadzonych przez naszych pracowników z poszczególnych działów.

muzeum-sieradz.com

 

Wystawa Stała w Muzeum Okręgowym w Sieradzu

SZTUKA SAKRALNA PORTRET SZLACHECKI I RZEMIOSŁO ARTYSTYCZNE

Na uwagę zasługują portrety sarmackie z XVIII i XIX wieku z wizerunkami przedstawicieli rodów szlacheckich zamieszkujących ziemię sieradzką oraz XVII i XVIII-wieczne portrety trumienne i kolekcja rzeźby sakralnej reprezentującej epokę średniowiecza, renesansu i baroku. Wystawę uzupełniają pojedyncze, lecz ciekawe i cenne obiekty, a wśród nich: ornat z wyobrażeniem Madonny Apokaliptycznej z XV wieku, renesansowe odrzwia z dworu w Łopatkach oraz barokowy, bogato zdobiony portal z dworu we Wrzącej. Wypada jeszcze wspomnieć o sali będącej próbą rekonstrukcji wnętrza dworskiego wyposażoną w XIX-wieczne meble, porcelanę i bibeloty z XIX i XX w. Ciąg zwiedzania zamyka pomieszczenie, w którym znajdują się meble pochodzące z dziewiętnastowiecznej apteki sieradzkiej. Ta część ekspozycji, mimo że udostępniona zwiedzającym – jest jeszcze uzupełniana.

SIERADZ W ŚREDNIOWIECZU

Wystawa zabytków archeologicznych w budynku głównym MOS ilustruje proces formowania się i rozwoju w średniowieczu Sieradza oraz dzieje jego bezpośredniego zaplecza społeczno – gospodarczego. Liczne zabytki (ceramika, narzędzia, broń, ozdoby, pieniądze) pochodzące zarówno z badań własnych Muzeum jak i z przekazów po badaniach milenijnych dotyczą zarówno najstarszego Sieradza, o którym pierwsza zmianka pochodzi z Bulli papieża Innocentego II wydanej w 1136 r., jak i grodziska sieradzkiego, przekształconego później w zamek oraz miasta lokowanego w XIII w., które w późnym średniowieczu i renesansie przeżywało swój najlepszy okres. Ukazano również ówczesne zwyczaje pogrzebowe. Całość wystawy uzupełniają mapy, plansze i ilustracje.

APTEKA

Część ekspozycji muzealnej zajmuje rekonstrukcja XIX-wiecznego wnętrza aptecznego. Meble (szafy i lady) są autentyczne i pochodzą z apteki, która istniała w Sieradzu od lat siedemdziesiątych XIX w. Pozostałe, drobniejsze elementy wyposażenia (opakowania apteczne, moździerze, wagi i inne) są przede wszystkim z I poł. XX w. i stanowią kolekcję muzealną.

KULTURA WSI SIERADZKIEJ Z POCZĄTKU XX

Tytuł wystawy to „Kultura wsi sieradzkiej z początków XX wieku”, adekwatnie do tematu znajdują się na niej wytwory wszystkich dziedzin sztuki ludowej uprawiane na terenie regionu sieradzkiego. Bogato prezentowany jest strój ludowy, na podstawie którego (w oparciu o tkaninę i haft) zaznaczone są granice regionu sieradzkiego. Ponad to prezentowane są takie dziedziny sztuki ludowej jak: garncarstwo, zdobnictwo, zdobnictwo obrzędowe, rzeźba, oraz narzędzia rolnicze i sprzęty gospodarstwa domowego.
Na uwagę zasługuje fragment ekspozycji prezentujący współczesną rzeźbę ludową następujących artystów: Jerzego Kaczmarka, Stanisława Korpy, oraz nie żyjącego już Szczepana Muchy. Do najstarszych zabytków prezentowanych na stałej wystawie etnograficznej należą drewniane narzędzia do uprawy ziemi pochodzące z przełomu XIX i XX w. Do ciekawszych można zaliczyć radło ramowate z 1887 r., pług koleśny z 1870 r., bronę laskową z drugiej połowy XIX w. Warto również zwrócić uwagę na następujące narzędzia będące na wyposażeniu gospodarstwa XIX w. jak: stępa nożna dłubana z 1830 r. żarna ręczne z 1907 r. oraz warsztat tkacki (krosno) z 1840 r.

REGIONALIŚCI SIERADZCY XIX-XX

Stała wystawa historyczna, ukazująca dokumenty, fotografie, obrazy związane z wybitnymi znawcami i badaczami ziemi sieradzkiej. Dzięki ich zbiorom oraz działalności poszukiwawczej, badaniom historycznym i folklorystycznym powstało Muzeum w Sieradzu. Na wystawie pojawiają się takie postacie jak: Antoni Paparona Pstrokoński, którego materiały historyczne dotyczące Sieradzkiego trafiły do Muzeum Czartoryskich w Krakowie; Edmund Stawiski – autor pierwszej publikacji archeologicznej z terenów sieradzkiego. Wśród regionalistów na czoło wysuwa się postać Ingacji Piątkowskiej i barona Stanisława Graeve. Należy wspomnieć o Kazimierzu Walewskim, którego ambicją było przekształcenie dworu w Tubądzinie na muzeum rodzinne oraz Zofii Neyman – kustoszowi i kierownikowi Muzeum w latach 1948 – 1976. Wystawa przedstawia także wiele innych postaci odgrywających ważną rolę w rozwoju kulturalnym społeczeństwa i wzbogacających naszą wiedzę o przeszłości ziemi sieradzkiej.

Życie Ludzi w Pradziejach

Wystawa stała „Życie ludzi w pradziejach” została zorganizowana na bazie zbiorów własnych MOS w 1997 r. Przedstawia wybrane aspekty codziennego życia ludzi od epoki kamienia do początków chrześcijaństwa. W pierwszej sali zaprezentowano zagadnienia ogólne, takie jak periodyzacja dziejów, pochodzenie człowieka, epoka kamienia w okolicach Sieradza oraz rozprzestrzenianie stanowisk archeologicznych na terenie byłego województwa sieradzkiego. W pozostałych kilku salach zaprezentowano rolnictwo pradziejowe, garncarstwo, budownictwo, kowalstwo, handel oraz wojny wszystko przez pryzmat zachowanych oryginalnych zabytków, rekonstrukcje oraz bogaty materiał ilustracyjny w postaci barwnych dioram, zdjęć i plansz. W ostatniej sali zrekonstruowano najpopularniejsze typy grobów ciałopalnych występujących na obszarze Polski środkowej.